Γιάννης Μπουφίδης, Στάυρωση Βυζαντινή όπερα

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΟΠΕΡΑ

του ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΥΦΙΔΗ

ΕΙΣΟΔΟΣ - ΘΥΣΙΑ - ΛΥΤΡΩΣΗ

“Όσο έγραφα, τόσο έγραφα.
Τέλειωσα…όταν τέλειωσα.
Τα χρόνια που έζησα μέχρι τώρα, ζυμωμένα με τις μνήμες από τον παιδικό μου κόσμο στην παραμεθόριο, με τα μυστήρια και τις αλήθειες από την αντικρινή ανατολή, τα άπλωσα στο χαρτί, τους έδωσα ήχο. Βιώματα μουσικά, ψαλτικά, …με τις Αγιές Σοφιές να μου τρυπάνε την καρδιά και το λιβάνι του Γολγοθά να γαληνεύει την ψυχή μου…”

 

 

Υπερβατικό μουσικό οδοιπορικό, προς το Πάθος και την Ανάσταση του Θεανθρώπου. Βυζαντινός απόηχος του διαχρονικού Ελληνισμού με υπερφυλετικό και πανανθρώπινο μήνυμα.
Μοναδική καλλιτεχνική συνάντηση Ανατολής και Δύσης :         
Η Γαλλική Ορχήστρα Ορατορίων ( Ο.F.O. ) σε σύγχρονη, ιδιότυπη και  περίτεχνη συνεκτέλεση με τα Ελληνικά Παραδοσιακά Όργανα. Η  Γαλλική Χορωδία Ensemble Vocal de la Cite σε μεγαλειώδη μονοφωνική συνήχηση με μικτή Ελληνική Χορωδία.  
Εξαίρετες ερμηνείες από τους Γρηγόρη Βαλτινό ( Χριστό ), Μαριάνθη Σοντάκη ( Παναγία ), Τζένη Δριβάλα ( Αμαρτωλή ), Νάντια Γουάινμπεργκ ( Μαγδαληνή ), Τζων Μοδινό ( Ιωσήφ ), Ερβέ Λαμύ ( Ιωάννη ), Χιάν Οκ Λη ( Μυροφόρα ), Γιάννη Μπουφίδη ( ερμηνευτή - αφηγητή ) και τις αφηγήτριες Όλγα Τουρνάκη και Ρένα Αυγέρη. Μια σπάνια ηχογράφηση σε Αθήνα και Παρίσι.
Πρωτότυπη, τετράωρη μουσική πανδαισία  σε πολυτελή κασετίνα με 3 CD και πολυσέλιδο, τετράγλωσσο ένθετο βιβλίο με πλούσιο ενημερωτικό και φωτογραφικό περιεχόμενο.

Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ
Ανάμεσα στους ορθόδοξους λαούς, που κληρονόμησαν το τεράστιο πολιτισμικό απόθεμα της Ελληνικής Μεσαιωνικής αυτοκρατορίας, ο ελληνικός λαός είχε το συγκλονιστικό προνόμιο να οδοιπορεί φορτωμένος με την υπεροχή και την ευθύνη της αυθεντίας στη Γλώσσα, στην Τέχνη, στη Μουσική.
Η Βυζαντινή μουσική, μουσική της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, προήλθε από μια υπέροχη σύζευξη Αρχαίων Ελληνικών στοιχείων και Ανατολικών επιδράσεων.
Μουσική του μέλους, η Βυζαντινή μουσική είναι ένας πλούσιος μελωδικός θησαυρός, μεγάλης αξίας, που η ρυθμική της ποικιλία και η εκφραστική της ένταση μαρτυρούν υψηλό επίπεδο μουσικής καλλιέργειας.
Αν και μονοφωνική, η Βυζαντινή μουσική, με την ποικιλία των κλιμάκων και των υποδιαιρέσεών τους και με το πλήθος των έλξεων και των ιδιωματισμών της αποδίδει άριστα το πνεύμα και την ευαισθησία των κειμένων, που ερμηνεύονται μέσα από τους φθόγγους της.
Η εκτέλεση μιας Βυζαντινής μελωδίας ή ενός Βυζαντινού ύμνου, χαρακτηρίζεται από τη διαρκή παρουσία του Ισοκράτη. Μια ή περισσότερες φωνές ισοκρατούν, κρατούν δηλαδή σταθερό ένα φθόγγο, εναλλάσσοντάς τον ανάλογα με την κίνηση της μελωδίας εξασφαλίζοντας έτσι την εναρμόνιση του μέλους.
Στη «ΣΤΑΥΡΩΣΗ», το ρόλο του Ισοκράτη παίζουν οργανικά σύνολα που συνδυάζονται μερικές φορές με φωνές που εξασφαλίζουν μ’ αυτόν τον τρόπο σταθερότερο και πληρέστερο, ηχοχρωματικά, άκουσμα. Το οργανικό ισοκράτημα εντάσσεται σ’ ένα γενικότερο σύνολο οργανικής - ορχηστρικής συνοδείας στην εκτέλεση και την ερμηνεία του Βυζαντινού μέλους.
Στη Βυζαντινή μουσική, με τον όρο απήχημα εννοούμε μια μικρή μουσική φράση, που προτάσσεται του μέλους και εισάγει στον Ήχο (κλίμακα) ή στο Γένος στο οποίο ανήκει το μέλος αυτό. Κατ’ επέκταση, οι ορχηστρικές εισαγωγές των μερών του έργου είναι συνθέσεις στον Ήχο του μέλους που ακολουθεί, δηλαδή συνθέσεις μέσα από μια ανάλυση του απηχήματος.
Οι συνθέσεις αυτές, εκτός του ότι εισάγουν στον Ήχο του μέλους, υποβοηθούν τον ακροατή να ταυτιστεί με το κλίμα και το πνεύμα του κειμένου, που ακούγεται μελοποιημένο στη συνέχεια.
Στην διαδρομή της εκτέλεσης των διαφόρων μερών του έργου, εμφανίζονται διάφορες μουσικές φράσεις με ορχήστρα ή με κάποιο σολιστικό όργανο.
Πρόκειται για λύσεις και δέσεις μελωδικών φράσεων που υποβοηθούν στην εμφάνιση ή άρση μιας παραχορδής, μιας αλλαγής δηλαδή Ήχου (κλίμακας).
Η διαδρομή των φράσεων αυτών περνά μέσα από διαβατικούς φθόγγους ενός τετραχόρδου για να βοηθηθεί η μετάβαση από Ήχο σε Ήχο, από Γένος σε Γένος ή ακόμη και από τετράχορδο σε τετράχορδο του ιδίου Ήχου. Είναι γεγονός ότι η διαδρομή μέσα από τους φθόγγους αυτού, χάνεται στην περίπτωση μιας καθαρά φωνητικής εκτέλεσης.
Η Βυζαντινή μουσική είναι κατ’ εξοχήν τονική μουσική, διότι εξαίρει το λόγο, τον οποίο και εξυπηρετεί. Αυτός ο μουσικός τονισμός των γραμματικά τονιζόμενων συλλαβών επιβάλλει τη χρησιμοποίηση κρουστών διακριτικών ήχων, για το σαφέστερο τονισμό των συλλαβών αυτών.
«Η χρησιμοποίηση ορχήστρας από έγχορδα και παραδοσιακά όργανα μου έδωσε τη δυνατότητα, συνθέτοντας μέσα από Βυζαντινούς φθόγγους και κλίμακες να εκφράσω κάθε μου συναίσθημα γύρω από τα Άγια Πάθη και την Ανάσταση του Θεανθρώπου, χωρίς βέβαια ο Θείος Λόγος να επικαλύπτεται από την οποιαδήποτε ορχηστρική συνοδεία, αλλά αντίθετα να τονίζεται και να αναδεικνύεται».
Η όπερα «ΣΤΑΥΡΩΣΗ» είναι έργο καθαρά Βυζαντινής τεχνοτροπίας που φιλοδοξεί να ανανεώσει το είδος, ενσωματώνοντας στοιχεία παραδοσιακά, συμφωνικά, αλλά και ροκ.
Καλύπτει την περίοδο από την Κυριακή των Βαΐων μέχρι και την Κυριακή της Αναστάσεως και παρουσιάζεται σε τρία μέρη: Είσοδος (Κυριακή των Βαΐων - Μεγ. Δευτέρα - Μεγ. Τρίτη - Μεγ. Τετάρτη) - Θυσία (Μεγ. Τετάρτη - Μεγ. Πέμπτη - Μεγ. Παρασκευή) - Λύτρωση (Μεγ. Παρασκευή - Μεγ. Σάββατο - Κυριακή Αναστάσεως).
Συμφωνικές ορχήστρες, χορωδιακά συγκροτήματα, σολίστες οργάνων και φωνητικών εκτελέσεων αλλά και διαλογικά δραματικά μέρη που ερμηνεύουν γνωστοί ηθοποιοί, εντάσσουν ενδεχομένως το έργο στη Δυτική μουσική παράδοση. Ωστόσο η όπερα κυριαρχείται από το κλίμα της Ανατολής. Η επιλογή των ύμνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι ψαλμωδίες, το παραπονεμένο μοιρολόι, η πίκρα και ο καημός, η μοναδικά διατυπωμένη από την ανατολική κουλτούρα θυσία για την αγάπη, της προσδίδουν σαφέστατα ταυτότητα Βυζαντίου - Ελληνικής Ανατολής.
Το έργο αναζητεί σταυροδρόμια Ανατολής - Δύσης. Δίνοντας όμως το προβάδισμα στην πρώτη, γιατί αυτή έδωσε την απόλυτη, ακραία διατύπωση της Αγάπης, την Αγάπη - δωρεά που φθάνει στην ολοκληρωτική θυσία και το θρίαμβό της.
Η πορεία του Ιησού προς το πάθος και τελικά στην Ανάσταση είναι ιστορία Αγάπης, με το περιεχόμενο που δίνει στη λέξη η Ελληνική γλώσσα. Γι’ αυτό η «ΣΤΑΥΡΩΣΗ» είναι έργο γνήσια ελληνικό. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός έχει λόγο στο έργο: ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν, ο Εθνικός Ύμνος, ο Ύμνος δηλαδή της Ελλάδας στις χωρίς εθνικά σύνορα διαστάσεις της (εθνικό είναι ό,τι αληθινό, όπως είπε), τραγουδιέται στο φινάλε ταυτόχρονα με το Χριστός Ανέστη - σύμβολο της λύτρωσης και του θριάμβου της Αγάπης.
Γιάννης Μπουφίδης, Στάυρωση Βυζαντινή όπερα

 

Γιάννης Μπουφίδης, Στάυρωση Βυζαντινή όπερα
Γιάννης Μπουφίδης, Στάυρωση Βυζαντινή όπερα
Γιάννης Μπουφίδης, Στάυρωση Βυζαντινή όπερα
Γιάννης Μπουφίδης, Στάυρωση Βυζαντινή όπερα
Γιάννης Μπουφίδης, Στάυρωση Βυζαντινή όπερα
παρουσιάσεις και περιεχόμενα